Drugi artykuł dotyczący połowu szczupaka na żywca. Tym razem przedstawiam informacje o sposobie poszukiwania tej ryby oraz samym procesie połowu. Zapoznaj się z kilkoma poradami, dzięki którym uda Ci się skuteczniej łowić tę drapieżną rybę.

Pierwsza rzecz, o której trzeba wiedzieć to okres, kiedy szczupak z uśmiechem na pyszczku (pysku?) żeruje. To przede wszystkim późna wiosna, a więc zaraz po jego okresie ochronnym. Wymęczony i wygłodzony tarłem bardzo ochoczo poluje na pożywienie. Mówi się, że czas ten jest najbardziej owocnym w przypadku tego drapieżnika. Drugim okresem, w którym szczupak intensywnie żeruje jest moment oziębiania się wody. Ryba czuje wtedy, że zbliża się „chudy okres” i próbuje zdobyć dodatkowe pożywienie, magazynując dodatkową energię.

Rzecz jasna szczupaka łowić można cały czas (poza jego okresem ochronnym 1 styczeń – 30 kwiecień), jednak wyżej wymienione okresy dają większą pewność na upolowanie zdobyczy. Nie mniej dobrze dobrana metoda połowu i umiejętności powodują, że połów szczupaka może być równie skuteczny np. w samym środku lata.

Aby przypomnieć sobie gdzie można poszukiwać „szczupłego” warto zapoznać się z innym naszym artykułem: Szczupak w maju. 

Jeśli jesteśmy już na łowisku i zlokalizowaliśmy potencjalne miejsc występowania szczupaka czas wybrać metodę połowu, która będzie najbardziej skuteczna. Masz do wyboru między innymi:

- gruntówka – zaczynam od tej metody, bowiem najbardziej ją sobie cenię. W tym przypadku za przynętę używam martwą rybkę, czyli tak zwanego trupka. Dodatkowo na początku haczyka (lub na żyłce blisko haczyka) podczepiam kilka kulek styropianu, który unosi całość ponad zarośla i muł. Bardzo ważne jest, aby znać łowisko na którym łowimy – w momencie, gdy dno jest bardzo mocno zarośnięte może okazać się, że metoda ta nie będzie skuteczna. Czasami warto skorzystać z większego haczyka lub kotwiczki i zaaplikować większą przynętę, dzięki czemu będzie ona lepiej widoczna. Metodę tą stosuję nieco rzadziej w środku lata, jednak uważam, że jeśli coś złapiemy na tę metodę to będzie to konkretna sztuka.

- swobodny żywiec – najpopularniejsza metoda, która polega na zaczepieniu rybki, ustaleniu gruntu i zarzucie wraz ze spławikiem. Rzecz jasna spławik musi być odpowiednio dobrany do ciężaru przynęt, tak aby nie zniknął nam pod taflą wody. Jeśli chodzi o głębokość umieszczenia przynęty to ciężko jednoznacznie stwierdzić jakie rozwiązanie będzie najlepsze. Na pewno nie radzę umieszczać jej zbyt głęboko, bowiem wtedy lepiej zastosować wyżej opisywaną metodę gruntową. Dodatkowo możemy pobawić się w spinningistę i co kilka minut delikatnie podciągać przynętę, prowokując szczupaka do ataku na nią.

- paternoster – metoda ta opiera się na zestawie z zamontowanym na samym końcu „dużym ciężarkiem”, który powoduje zakotwiczenie, stabilizację naszej przynęty. Dodatkowo zamontować musimy spławik, który będzie się znajdował kilka centymetrów pod taflą wody. Poniżej przedstawiamy bardzo uproszczony rysunek, który pomoże w zrozumieniu tej metody.

Metoda ta doskonale sprawdza się w momencie, gdy nie chcemy ryzykować zarzutów w trudno dostępne miejsca, jak np. konary. W ten sposób nie będziemy narażeni na zbytnie przemieszczanie się naszego zestawu, a co za tym idzie szanse na pojawienie się komplikacji mocno spadają.

- swobodna żyłka – chyba najprostsza metoda. Generalnie nie polecam jej adeptom łowienia na żywca, bowiem ciężko jest wyczuć branie. Metoda ta polega bowiem na swobodnym przemieszczaniu się przynęta, która w zasadzie nie jest zbyt kontrolowana. Nie potrzebujemy nawet spławika, który dawałby nam obraz tego, gdzie znajduje się obecnie nasza przynęta i kiedy dokonać zacięcia.

Jeśli chodzi o najpopularniejsze metody to chyba wszystko. Warto jeszcze dodać, że przynętę, a więc rybkę zazwyczaj nabijamy na górną wargę, dzięki czemu jej ruchy nie są skrępowane. W przypadku większych przynęt warto stosować kotwiczki. Szczupak to zdecydowana ryba, w związku z tym jej ataki są nagłe i mocne – należy wziąć to pod uwagę podczas podejmowania decyzji o zacięciu.